Jan Kees den Hartog

Jan Kees den Hartog

Jan Kees den Hartog

Toen Dik mij vroeg of ik iets wilde schrijven voor de website was ik daar in eerste instantie een beetje huiverig voor. Mijn relatie met André was namelijk eerder vriendschappelijk dan zakelijk. Maar hoe langer ik erover nadacht das te leuker begon ik het te vinden om mijn belevenissen met André met anderen te delen.

Ik heb André in 1975 leren kennen toen ik 12 was. Ik was toen redacteur van de schoolkrant en hoorde van een klasgenoot dat zijn moeder, die makelaar was, een huis had verkocht aan André van Duin in Lijnden. Voor de schoolkrant probeerden we altijd een interview te houden met een bekende Nederlander, dus moest André mijn volgende slachtoffer worden. Dat kwam er niet van. Ik moest met de fiets van Zwanenburg naar Lijnden en iedere keer als ik voor zijn huis stond was hij net niet thuis. In de zomer van 1975 ging ik van de lagere school af en had ik geen excuus meer om bij André langs te gaan. Dat veranderde toen ik in de krant las dat er geen Dik Voormekaarshow zou zijn omdat André griep had. Dat was het moment om met mijn zus van 8 een fruitmand in elkaar te draaien en op ziekenbezoek te gaan. Helaas… André was niet thuis. Maar zijn vriend Wim wel. Die vond het zo’n leuke geste dat we binnen mochten komen en wachten tot André thuis kwam. We werden door hem in de watten gelegd en mochten zelfs een theatershow op video kijken (en wie had er toen al video?). Toen André na anderhalf uur thuiskwam bleek dat zijn griep al aardig over was. Hij nam alle tijd om mijn vragen te beantwoorden en we gingen met handtekeningen, foto’s en zijn laatste lp de deur uit. Dat was 1975. Vanaf toen werd iedere Dik Voormekaarshow door mij opgenomen. Omdat cassettes toen duur waren heb ik (helaas) van 1975 een verzamelband gemaakt. Wat een oen he!

In 1982 was ik inmiddels werkzaam in de grammofoonplatenindustrie. Tijdens de carnavalsuitzending van Nederland Muziekland in Discotheek Broadway in Erp kwam ik André en Wim weer tegen en raakte aan de babbel. Dat klikte goed en ze nodigden mij uit om een keer bij hen in Breukelen een borrel te komen drinken. Vanaf dat moment zag ik hen steeds vaker. Samen met een vriend van mij, Kees Diks, die later als Sjakie Zoeloe nog een hit gescoord heeft, brachten we menig uurtje door met “Duinemans”, zoals André genoemd werd.

De keren dat we bij de opnamen waren van de Dik Voormekaarshow staan me in mijn geheugen gegrift. Zoals bekend is André prive een tamelijk rustig mens. Dan is het echt ontzettend, nou ontzettend, vreemd als hij ineens zo bezield al die bekende stemmen begint te produceren. Kippenvel!

Een opnamedag verliep ongeveer zo. Ferry en meestal ook Jan (Rietman) kwamen rond 9 uur naar André’s studio. Onder het genot van verse koffie werden dan eerst wat mogelijke onderwerpen voor de uitzending doorgenomen. Dat kon tijdens de opnamen natuurlijk weer helemaal veranderen. Dat humor een serieuze aangelegenheid is bleek bijvoorbeeld tijdens het verzinnen van een parodie op “Oude liefde roest niet” van VOF de Kunst. “Ome Joop die proest niet”, “Ome Joop die doucht niet”, etc werden direct als “niet leuk”bestempeld. Het werd dus “Een toupetje kroest niet”. Dat lag veel minder voor de hand en dus minder makkelijk, maar daardoor wel leuker.

Tussen de middag kwam Wim met een maaltijd. Het huis-tuin-en-keuken-gevoel werd hierdoor helemaal bevestigd. Als je er zo bij was kon je nauwelijks begrijpen dat de meest populaire komiek bezig was om zijn brood te verdienen. Het leek allemaal zo makkelijk.

Omdat het DVM-team in voorgaande uitzendingen liedjes zongen van de And’re André-lp’s leek het me leuk om dat opnieuw te doen met andere teksten. Dat resulteerde in het dranklied van Ome Joop dat op 2 oktober 1982 uitgezonden werd. Om jouw tekst door al die malloten gezongen te horen was echt fantastisch. De meeste andere bijdragen ontstonden, hoe kan het ook anders, in de kroeg. Kees Diks opperde bijvoorbeeld dat het leuk zou zijn om de karakters een keer te wisselen. Prompt nam André een opening van de show met Harry Nak als Dik Voormekaar op! Wisten jullie trouwens dat de echte Harry Nak saxofonist was in het orkest dat speelde in de theatershow “Lach om het leven”?

Tot 1986 heb ik goed contact gehouden met André. Daarna ben ik gaan studeren in Eindhoven en verwaterde het. Maar het was een van de leukste periodes uit mijn leven.

Jan Kees den Hartog

Reacties zijn gesloten.